یه گُله جا

رفته‌ام سینما یکی از فیلم‌های اکران شده را  ببینم.

پس از چند دقیقۀ اول، چند سکانس در دیوانه خانه گرفته شده، آسایشگاه روانی بانوان!

حالا باید غذا بخورند، نسوان دیوانه. وارد سلف‌شان می‌شوند.

من: اِ! این سلف چقدر آشناست! این میله‌های ردیف شده برای رعایت صف، این میز و صندلی و دیوارها.

من (اواسط فیلم): یادم باشد آخر فیلم قسمت «با تشکر از» را حتماً ببینم.

من (آخر فیلم): با تشکر از دانشگاه .‌..

درست حدس زده بودم، فیلمبرداری در سلف دانشگاهمان انجام شده بود!

من (تا ساعاتی پس از خارج شدن از سینما): من در دانشگاه درس خواندم یا دیوانه خانه؟!

آن وقت‌ها چه کِیفی داشت زنگ زدن پست‌چی و نامه‌ای را از راهی دور به دستمان رساندن.

کِیف باز کردن پاکت نامه و خواندن نامه و دوباره کاغذ دست گرفتن تا جوابش را بدهیم.

سلام دختر خالۀ عزیز

از حال ما اگر می‌پرسید، ملالی نیست جز دوری شما ...

نامه را دست گرفتن و تمبر خریدن و با زبان خیساندن و چسباندن پشت پاکت و ای نامه که می‌روی به سویش ...

حالا ولی سال‌هاست که نامه‌ای باز نکرده‌ و نامه‌ای نفرستاده‌ام

قضیه ساده‌تر شده، ای‌میل هست و چت و هزار جور فناوری دیگر اما

کسی از پست‌چی‌های شهرمان خبری دارد...؟

یک مینا خریده بود، اولش خیلی دوستش داشت، بهش می‌رسید، غذا و آب و ...

مدتی که گذشت برایش عادی شد اما هنوز نگهش داشته بود منتها توی قفس

حیوان بیچاره توی قفس بی هم‌زبان دائم سروصدا می‌کرد.

سروصدایش گوشش را اذیت کرد و تصمیم گرفت آزادش کند تا شاید پرواز کند و آرام بگیرد!

از قفس بیرون پرید اما پریدن بلد نبود!

دور شد از قفس از صاحبش از خانه اما پرواز را یاد نگرفته بود.

خطر زیر ماشین رفتن و طعمۀ گربه شدن هر لحظه تهدیدش می‌کرد...

پایان این قصه آزاد است اما لحظه‌ای نگهداری مینا را با بزرگ کردن بچه‌هایمان مقایسه کنیم

همه جوره ازش نگهداری می‌کنیم اما پریدن یادش نمی‌دهیم.

ناگهان می‌بینیم بزرگ شده و زود تصمیم می‌گیریم بپرد!

ما تصمیم می‌گیریم بپرد نه او جرأت و توان پریدن داشته باشد..

حالا بچه‌ها هستند و خطرهای بسیار..

دخترها کودک هم که باشند باز مادرند.

                   خوبست که

                  ماهیگیر نیست!

کسی گنجشک را در قفس نمی کند

قناری باشم جایم در قفس است

پا نوشت: خواهشاْ اگر تکراریست به رویم نیاورید!!

 که انتهای جاده اش را نمی دانم؛ البته با یک موتور گازی!!

 عاقبت فرمان این موتور گازی از دست دلم به دست عقلم خواهد افتاد؟!

از غروبی توی دهانم افتاده:

وصل شدن چه آسان، جدا شدن چه مشکل!

چاق شدن چه آسان، لاغر شدن چه مشکل!

خر شدن چه آسان، عاقل شدن چه مشکل!

. . .

.

.

.

؟

برای پرداختن به امور حاشیه‌ای زندگیم

قبل‌تر ها وقت داشتم، پول، اِی ی ی ی ی. . .!

حالا پول دارم، وقت نه

ترسم از وقتیست که

پول دارم و وقت

جان، اِی ی ی ی ی. . .!

نتایج یک نظر سنجی در یک شهری :

بهترین نماز، نماز میّت است!

چون نه وضو می‌خواهد

نه سجده و رکوع دارد

در وضعیتی ایستاده می‌شود خواند حتی با کفش!

لازم نیست صبح زود بیدار شویم

امام جماعت همه‌اش را می‌خواند

واجب هم نیست

سالی یکی دو بار بیشتر خوانده نمی‌شود (مگر اینکه خدای نکرده اتوبوس چپ کند!)

مهم تر از همه اینکه:

بعدش ناهار میدن!

پا نوشت: با تشکر از ایمیل یک دوست با کمی تغییر

ایراد من اینست:

زیاد ایراد می‌گیرم.

یک آدم بی‌ایراد پیدا شود

ایراد من ِ ایرادگیر را بگیرد!

به اونی که مراحل زندگی رو یکی یکی می‌ره بالا یا دو تا یکی می‌کنه و میره بالا، باید گفت: آفرین

و به اونی که (گاهی) نه تنها جلو نمی‌ره بلکه زمین می‌خوره، امــا بلده دوباره بایسته و کمر راست کنه، باید گفت: صدآفرین

من به شما کدام را بگویم؟

این بار چندم است که خواب دیده‌ام

خواب دیده‌ام بار سفر بسته‌ام و با هر مرکبی به قصد زیارتت آمده‌ام

مرکب، خوب؛ اقامتگاه، خوب؛ همه چی، خوب اما داخل حرمت نشده‌ام

زیارت ضریحت نصیبم نشده

سلطان طوس!

شما که برایم از چیزی کم نگذاشتی

اینبار راهم بده!

                                        ................

دیر به پیش بازت آمدم ، ببخش . . .

پا نوشت: عکاس عکس هیچ ادعایی در عکاسی ندارد. این عکس دلی است

اینقدر بدم می‌آید!

عطسه می‌کند، عذرخواهی می‌کند

سرفه می‌کند، می‌گوید ببخشید

تپق می زند، عذرخواهی می‌کند

کارش یک جاهائی گیر است می‌گوید ببخشید

بلد نیستیم کی و کجا باید عذرخواهی کنیم

انجام امور طبیعی و  عادی بدن که عذرخواهی نمی‌خواهد!

پا نوشت: از آنطرف بر ندارید یکسری کارهائی انجام بدهید بگذارید به حساب طبیعی بودنش.

از آنطرفش هم بدم می‌آید!

خوابم می‌برد، از فرط خستگی بی‌هوا خوابم می‌برد، اصلاً بیهوش می‌شوم.

اما مسواک نزده‌ام.

برای دندان‌های من، این توجیهات که خسته بودم و بی هوا خوابم برد، یعنی هیچ، یعنی اراجیف!

آنها دلشان، مسواک می‌خواسته‌.

بر فرض که فردا صبح، دو بار مسواک بزنم، خوب هست اما مسواک قبل از خواب نمی‌شود.

کلاهت را که قاضی کنی می بینی هر چیزی وقتی دارد ؛ قضایش، چاره کار نمی‌شود.

مثل . . .

دنبال یک عکس بودم برای یک چیزی، اینو پیدا کردم.

بهم بگو، قصه اش چی بود؟

گاهی روزی چند بار بهش احتیاج پیدا می‌کنم، گاهی هم یک روز فراموشش می‌کنم

اما از وقتی فهمیدم آرام‌بخش خوبیست، دوایم را با همین می‌پیچم

گاهی که فکر می‌کنم از آدم‌ها (یا شاید شیاطین) کسی هست که می‌خواهد بدِ من را ببیند

حالم را خراب کند، خلقم را تنگ، ذهنم را مشوّش.

دلم که شور می‌افتد می‌خوانمش؛ قسمتی از دعای کمیل هست که آرام بخش من است:

الّلهُمَ وَ مَن أرادَنی بسوءٍ فَأرِِدهُ وَ مَن کادَنی فَکِدهُ

خدایا! اگر کسی خواست به من بدی کند پس آن بدی را برای خودش بخواه

و هرکس خواست برایم نقشه‌ای بکشد، پس برای خودش نقشه بکش.

می‌خواهد

می‌کِشد

مطمئنّم

تمام لحظات مادر بودن را باید بلعید!

تا تو اولین آدمی باشی که شیرین‌کاری‌های کودکت را می‌بینی.

نه مادربزرگ، نه مربی مهد، نه پرستار.

خود خود تو مادر عزیز!

...........

شاید جنس  cheap بپوشم اما آهنگ  cheap  نمی‌گوشم!

...........

به گوش‌هایت بیاموز که هر چیزی ارزش دانلود ندارد!